Kritisch Links

The following interview with Tariq Ali was recently syndicated by the Pakistani news service IPS.
IPS: Who, according to you, is the main beneficiary of the United States-led ‘war on terror’?
Tariq Ali (TA): Undoubtedly Iran.
Link

 Deze link kreeg ik toegestuurd en lijkt me de moeite waard hier in het zonnetje te zetten:

“Platform Rosa verenigt SP’ers die het gedachtengoed van de SP steeds meer zien verwateren en van mening zijn dat de gestage opmars naar het politieke midden gestopt moet worden. Parlementarisme krijgt steeds meer de prioriteit boven actievoeren; meedoen in gemeentelijke, provinciale, en landsbesturen is van middel, een doel op zich geworden. Politieke ervaringen in het verleden en het buitenland worden als irrelevant terzijde geschoven, in plaats van bestudeerd om hieruit lessen te trekken. Op cruciale momenten maakt de partij strategische fouten die de strijd voor een socialistische maatschappij – immers het statutaire doel van de SP – in de weg staan. Het wordt hoog tijd dat de SP zich bezint op de gevoerde koers van de afgelopen tien jaar. Zeker, kwantitatief is de SP gegroeid, in zetels en leden. Maar kwalitatief verzwakt de partij steeds meer.”

Platform Rosa

9-11 of the people: Chile 30 years on

Salvador Allende, July 26, 1908 – September 11, 1973

11 September 1973

My friends,

Surely this will be the last opportunity for me to address you. The Air Force has bombed the antennas of Radio Magallanes.

My words do not have bitterness but disappointment. May they be a moral punishment for those who have betrayed their oath: soldiers of Chile, titular commanders in chief, Admiral Merino, who has designated himself Commander of the Navy, and Mr. Mendoza, the despicable general who only yesterday pledged his fidelity and loyalty to the Government, and who also has appointed himself Chief of the Carabineros [paramilitary police].

Given these facts, the only thing left for me is to say to workers: I am not going to resign! Placed in a historic transition, I will pay for loyalty to the people with my life. And I say to them that I am certain that the seeds which we have planted in the good conscience of thousands and thousands of Chileans will not be shriveled forever.

They have force and will be able to dominate us, but social processes can be arrested by neither crime nor force. History is ours, and people make history.

Workers of my country: I want to thank you for the loyalty that you always had, the confidence that you deposited in a man who was only an interpreter of great yearnings for justice, who gave his word that he would respect the Constitution and the law and did just that. At this definitive moment, the last moment when I can address you, I wish you to take advantage of the lesson: foreign capital, imperialism, together with the reaction, created the climate in which the Armed Forces broke their tradition, the tradition taught by General Schneider and reaffirmed by Commander Araya, victims of the same social sector who today are hoping, with foreign assistance, to re-conquer the power to continue defending their profits and their privileges.

I address you, above all, the modest woman of our land, the campesina who believed in us, the mother who knew our concern for children. I address professionals of Chile, patriotic professionals who continued working against the sedition that was supported by professional associations, classist associations that also defended the advantages of capitalist society. I address the youth, those who sang and gave us their joy and their spirit of struggle. I address the man of Chile, the worker, the farmer, the intellectual, those who will be persecuted, because in our country fascism has been already present for many hours — in terrorist attacks, blowing up the bridges, cutting the railroad tracks, destroying the oil and gas pipelines, in the face of the silence of those who had the obligation to act. They were committed. History will judge them.

Surely Radio Magallanes will be silenced, and the calm metal instrument of my voice will no longer reach you. It does not matter. You will continue hearing it. I will always be next to you. At least my memory will be that of a man of dignity who was loyal to his country.

The people must defend themselves, but they must not sacrifice themselves. The people must not let themselves be destroyed or riddled with bullets, but they cannot be humiliated either.

Workers of my country, I have faith in Chile and its destiny. Other men will overcome this dark and bitter moment when treason seeks to prevail. Go forward knowing that, sooner rather than later, the great avenues will open again and free men will walk through them to construct a better society.

Long live Chile! Long live the people! Long live the workers!

These are my last words, and I am certain that my sacrifice will not be in vain, I am certain that, at the very least, it will be a moral lesson that will punish felony, cowardice, and treason.

Audio

Een korte film van Alfonso Cuarón en Naomi Klein over neoliberale ’shocktherapy’. 9 en 11 oktober is Naomi Klein in Nederland om haar nieuwe boek te presenteren.

Link

DE 20e GLOBALISERINGSLEZING
Op donderdag 11 oktober presenteert de Canadese onderzoeksjournaliste Naomi Klein haar nieuwe boek: ‘De shockdoctrine: de opkomst van het rampenkapitalisme’.
Met Lilianne Ploumen (dir. Cordaid en kandidaat voorzitter PvdA), Bart-Jan Krouwel (Rabobank), Kees Vendrik (GroenLinks) en Marcia Luyten als vooorzitter.

Ditmaal waarschuwt Klein voor de in haar ogen desastreuze gevolgen van westerse bemoeienis in rampgebieden. Zij herkent hier het gedachtengoed van de econoom Milton Friedman van de Chicago School of Economics. Tijdens reizen door Irak en later het tsunamigebied in Sri Lanka, ontdekte ze dat een hardhandige vorm van extreme make-over wordt toegepast op landen die al door diverse rampen zijn getroffen.

Naomi Klein deed onderzoek in onder meer Irak, Azie, New Orleans en Argentinie, en toont hoe zogenoemde shocks worden gebruikt om een land opnieuw te programmeren. Zoals de shock van oorlog in Irak, de economische shock in Latijns-Amerika en de shock van natuurrampen in het Tsunami-gebied in Azie en in New Orleans na de orkaan Katrina.

Naomi Klein is journalist en schrijver van de internationale bestseller No Logo, de strijd tegen de dwang van de wereldmerken. (in samenwerking met Uitgeverij De Geus).

De 20e Globaliseringslezing op donderdag 11 oktober is in samenwerking met Uitgeverij De Geus.

Beide lezingen vinden plaats in het Felix Meritis, Keizersgracht 324 te Amsterdam.
Aanvang filmvertoning: 19.00 uur
Aanvang lezing en debat: 20.30 uur
Toegang: 12,50 / 9,50 met korting
Reserveren: receptie@felix.meritis.nl / telefonisch 020 623 13 11
Globaliseringslezing

Maoists come to rescue of couple
CHANDIGARH
Nepal’s Maoists have come to the rescue of a beleaguered Haryana couple

Toen Marcos de noodtoestand uitriep was dit het startsignaal voor grootschalige repressie van de oppositiebewegingen. De CPP had echter als voordeel dat zij al lange tijd rekening had gehouden met een dergelijke scenario en beschikte over ondergrondse structuren. Activisten die de grond in de steden te heet onder de voeten werd konden een toevlucht vinden in de guerilla-bases van de NPA. Tegelijkertijd zond de CPP het grootste deel van haar kader naar het platteland om daar de bevolkingen over te halen de partij te steunen en het grondwerk te leggen voor een langdurige guerrilla-strijd. De CPP groeide explosief en werd de belangrijkste oppositie-kracht. Naast de NPA werd het National Democratic Front opgericht; een verbond van oppositie-bewegingen waarin verschillende massa-organisaties samen werken. Het NDF word strak geleid door de CPP; al de bestuursleden van het front worden door de partij aangesteld. Op het moment van zijn arrestatie was Joma volgens eigen zeggen slechts ‘politiek consultant’ van het NDF en een van haar onderhandelaars in vredesbesprekingen met de regering.

Die vredesbesprekingen hebben altijd een vreemde indruk op me gemaakt. Ze duren nu al jaren maar hebben nog praktisch niks opgeleverd, behalve een verklaring van beide partijen dat de conventie van Genève zullen respecteren. Iets wat eigenlijk natuurlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn. De Filippijnse overheid heeft met afstand de meeste schendingen van de mensenrechten op haar naam staan. Honderden activisten zijn al gedood, gemarteld of gewoon ‘verdwenen’. Het aantal politieke moorden onder de huidige presidente Arroyo is sinds de periode van noodtoestand onder Marcos niet zo hoog geweest.

De Filippijnse overheid heeft duidelijk geen zin om de onrust in het land te beëindigen door middel van onderhandelingen, daarvoor zouden er compromissen gedaan moeten waar de heersende kliek, waarin steeds meer families en personen opnieuw opduiken die dankzij Marcos hun fortuin konden maken, niet in geïnteresseerd is. De enige vrede waar zij in is geïnteresseerd is die van een kerkhof. Op het moment pompt de regering van het straatarme land steeds meer geld in het militaire apparaat en doet ze de idiote claim dat ze de gewapende communistische opstand die al bijna veertig jaar duurt in enkele jaren zal neerslaan. En ook tegenover de gewapende islamitische separatisten op het zuidelijke eiland Mindanao stelt zij zich steeds agressiever op. Met strijders van een van de twee bewegingen, het Moro National Liberation Front, had de overheid officieel een vredesakkoord gesloten in 1996, leverde het Filippijnse leger vorige maand hevige gevechten. Tijdens een confrontatie kwamen vijtien soldaten om. Met een andere separatistische beweging, het Moro Islamic Liberation Front, zijn de onderhandelingen stil gelegd. Volgens de overheid zouden hun strijders ook betrokken zijn bij het recente geweld en samen met elementen van het MNLF steun verlenen aan de terroristische Abu Sayyaf groep. Waar dit allemaal op neer komt is dat de regering Arroyo, die eerder al de diplomatieke onschendbaarheid van NDF onderhandelaars introk en daarmee de facto de onderhandelingen opzegde, overduidelijk een einde wil maken aan het ‘vredesproces’ maar dan wel op zo’n manier dat ze in de pers niet al te zeer zal overkomen als de spelbreker. Maar ook het NDF heeft boter op het hoofd. Terwijl het NDF verklaard bereid te zijn om via de onderhandelingen aan duurzame vrede te werken doet haar politieke meester de CPP in elk nummer van officiële partij-orgaan Ang Bayan oproepen om de gewapende strijd op te voeren. En evenzogoed als de Filippijnse regering eisen stelt aan het NDF die neerkomen op capitulatie, stelt het Front voorwaarden voor zelfs maar een tijdelijk staakt-het-vuren waarvan ze weet dat de regering er nooit aan tegoed zal komen, zoals landhervorming. De onderhandelingen zijn een farce, een show voor de bühne, opgevoerd door twee partijen die allebei hun best doen over te komen als ‘redelijk’ en ‘gematigd’ maar vastbesloten blijven de ander te vernietigen.

Anyway, hoe kan het ook anders? Sison heeft zijn hele leven hardnekkig vastgehouden aan het maoistische leerstuk dat slechts ‘protracted people’s war’ de Filippijnen zou kunnen bevrijden van imperialisme en haar inheemse handlangers. Toen Sison in 1977 werd opgepakt door Filippijnse troepen was dat een zware klap voor de CPP. Het jaar daarvoor was commander Dante, de bevelhebber van de NPA, al opgepakt. Sison zou tien jaar vast zitten, veroordeeld door eenn militaire rechtbank. Hij werd gemarteld en werd jaren lang in isolatie gehouden, vastgeketend aan zijn bed. De arrestatie van deze belangrijke leiders was echter niet het einde van de CPP. Integendeel, deze begon begin jaren tachtig sterk te groeien. In theorie bleef de partij keurig de vastgelegde strategie volgen maar de praktijk was veel pragmatischer. Plaatselijke afdelingen waren in hoge mate autonoom waardoor zij hun handelswijze konden aanpassen aan hun omstandigheden. In grote steden als Davao werd geëxperimenteerd met stadsguerilla. De partij-afdeling in de hoofstad, geleid door het charismatische buitenbeentje Filemon Lagman, organiseerde stakingen, bliksemprotesten die slechts enkele minuten duurden om arrestatie onmogelijk te maken en via massa-organisaties deelname aan verkiezingen om deze te kunnen ontmaskeren als schijnvertoningen. Op het zuidelijke eiland Mindanao begon de partij zogenaamde welgang bayan, volks-stakingen, te organiseren; een algemene staking gecombineerd met blokkades en protesten. En in de commissie die samenwerking met massa-organisaties coördineerde ontstonden langzamerhand twijfels over de manier waarop de bondgenoten omgesprongen werd. Had de partij wel het recht om deze te manipuleren? Moesten deze niet enige mate van onafhankelijkheid hebben? De controle freakery van de CPP kostte haar immers bondgenoten die geen zin hadden om te fungeren als pionnen van de partij.

Dit waren praktische ervaringen die niet pasten in het maoïstische kader waar de partij zich van bediende. Geen verassing dus dat kader-leden hier hun vraagtekens bij begonnen te zetten en op zoek gingen naar nieuwe antwoorden. De Vietnamese onafhankelijkheids-oorlog was een bron van inspiratie. Maar vooral de revolutie in Nicaragua en de guerrillastrijd in centraal-Amerika, El Salvador en Guatemala, begonnen het denken van leidende partij-kaders te beïnvloeden. De belangrijkste gevolgen hiervan waren dat ten eerste de guerrilla-oorlog op het platteland niet langer als de hoogste vorm van strijd gezien werd. Stedelijke acties, zowel militair als massa-acties, wonnen daarentegen aan waardering. Dit was ook reflectie van de ontwikkeling van de Filippijnse samenleving; steeds meer mensen leefden in steden. De traditionele kleine boer die op het land van een grootgrondbezitter werkte en gezien werd als de ruggengraat van de NPA verdween niet maar werd wel minder talrijk. En sommige kaderleden begonnen vraagtekens te zetten bij de onbetwiste alleenheerschappij van de CPP over de revolutie. Zou er bijvoorbeeld niet zoals in El Salvador een revolutionair front van verschillende organisaties gevormd kunnen worden? Kortom, de partij begon haar maoïstische beginjaren te ontgroeien. De moorden op Rolly Kintanar en Arturo Tabara waar Sison nu van verdacht wordt maken deel uit van een langere reeks moorden, uitgevoerd door maoïstische hardliners die de partij weer het ‘rechte pad’ op trokken en dissidenten uitschakelden.

De val van het Marcos-regime kwam als een verassing voor de CPP. Het regime begon te ontbinden nadat oppositieleider Benigo Aquino in 1983, na terugkeer uit ballingschap in de VS, nog op het vliegveld in Manila neergeschoten werd. De druk op Marcos om verkiezingen te houden namen toe. Niet alleen binnenlands groeide de oppositie. Ook in Washington begon Marcos aan steun te verliezen. Jarenlang was Marcos America’s boy geweest. Terwijl in Filippijnse cellen dissidenten gemarteld en gedood werden pompte opeenvolgende Amerikaanse regeringen geld in het Marcos bewind. Alles om te voorkomen dat de communisten aan invloed zouden winnen of zelfs aan de macht konden komen. Maar na 1983 begon Marcos steeds meer een last te worden voor Washington. Internationaal begon het gênant te worden dat de VS een leider met zo’n totaal gebrek aan democratische legitimiteit steunde en Marcos begon steeds meer eisen te stellen aan zijn Amerikaanse beschermheren. En vooral, Marcos leek dit steeds minder in staat te zijn om te doen wat van hem verwacht werd; de bevolking onder de duim houden. Ambtenaren en diplomaten van de presidenten Carter en Reagan gingen daarom op zoek naar een vervanger, iemand die tegelijkertijd er voor kon zorgen dat de Filippijnen in de Amerikaanse invloedssfeer zou blijven maar dit wat netter en meer efficiënt zou kunnen doen dan de oude dictator. Delen van de Amerikaanse regering begoonen de verkiezingscampagne van Cory Aquin, de weduwe van Benigno Aquino, te steunen – haar populariteit groeide met de dag en Amerikaanse diplomaten begonnen haar te zien als de meest geschikte opvolger voor Marcos; ze had genoeg legitimeit om het land te regeren maar was ook politiek onervaren, en daarom – zo hoopte men – makkelijker te manipuleren. En vooral, haar politieke programma bevatte enkele progressieve punten, zoals landhervorming, maar was in feite conservatief.

De uiteindelijke val van Marcos kan kort samengevat worden. Nadat hij als gevlg van publieke druk eindelijk nieuwe verkiezingen had laten houden riep hij zichzelf tot winnaar uit. De corruptie en fraude waren dit keer echter zo duidelijk en de angst voor de politie en leger zo aangetast dat dit slechts massaal protest opriep. Meer en meer leden van Filippijnse bourgeoisie verlieten het Marcos kamp. Toen enkele officieren van het Filippijnse leger, waaronder Fidel Ramos – een voormalige Marcos supporter en toekomstige president – een poging deden om via een coup Marcos ten val te brengen stroomden de straten vol met demonstranten die de militaire rebellen steunden. De doodsteek voor Marcos kwam toen de Amerikaanse regering liet weten henm niet langer te steunen. De dictator moest het land ontvluchten en Cory Agauino werd het nieuwe staatshoofd.

Een van haar eerste maatregelen was het afkondigen van een amnestie voor alle politieke gevangen – ook Joma kwam dus eindelijk vrij.Sison heeft altijd beweerd dat hij vanaf zijn arrestatie geen leidende rol meer heeft gehad in de CPP. Maar dat is wel erg moelijk te geloven. De CPP verkeerde na de val in een tegenstrijdige situatie. De NPA groeide nog steeds maar politiek begon na de val van de dictatuur de steun voor de partij af te brokkelen.