Opstand in Griekenland

De Griekse radicaal-socialistische organisatie Kokkino (‘Rood’), deel van de radicaal-linkse coalitie SYRIZA, bracht deze verklaring over de rellen in Griekenland uit.

De opstand voor onze toekomst begint vandaag
Een nieuwe generatie is in opstand gekomen en heeft het toneel van de geschiedenis betreden. Haar visitekaartje: woede over dit systeem en ongehoorzaamheid ten opzichte van de macht.
Alles kwam onverwacht – maar sinds wanneer zijn de belangrijke gebeurtenissen voorgeprogrammeerd? En iedereen, of ze nou gevuld zijn met sympathie of vijandigheid, herkent de gebeurtenissen voor wat ze zijn: het heftige begin van een periode van langdurig experimenteren, van confrontaties en wanhopige opstand maar ook van de hoop van een gezamenlijke en revolutionaire ontsnapping uit de kapitalistische dwangbuis.

Demonstranten laten weten van ze de politie denken: op het spandoek staat 'moordenaars'

Zij die de waarheid geen geweld willen aandoen moeten niet naar de ‘professionele relschoppers’ maar naar de scholieren kijken. Maandag 8 december was hun dag en hun woorden en daden waren schokkend en veelbetekenend. Het was een van hen die is vermoord. En als een rivier trokken ze de straten en pleinen van Griekenland door en eisten deze op. Ze vielen de symbolen van de macht aan; hier de politiebureaus, daar de kantoren van de overheid. In de meeste gevallen zonder leiding en zonder pretentie gaven zij blijk van hun ‘brutaliteit’ en ‘ongehoorzaamheid’. Vaak met hun schooltas nog op de rug gingen zij met stenen, en de meer ‘ervaren’ onder hen met molotovcocktails, een spel van kat en muis aan met de politie en blokkeerden ze straten en kruispunten.

Aan zij die hen niet willen begrijpen of willen afdoen met paternalistische dwaasheden hebben zij luid en duidelijk gezegd; ‘jullie stelen ons heden en onze toekomst, jullie creëren een maatschappij waarin geen plaats is voor ons, jullie proppen ons in ‘tehuizen’ om onze opvoeding te ‘corrigeren’, jullie stelen onze kinderjaren en jeugd en vervangen deze door een langere toekomst van werkeloosheid, van onzekerheid, van twee doctoraten en een salaris van 700 euro. En daar bovenop wordt een van de onzen vermoord.’

‘Het is genoeg geweest met jullie rot overheid en jullie rot partijen die altijd tegen ons regeren. Twee jaar geleden waren het de studenten die met steun van de hele maatschappij protesteerden tegen Artikel 16. En nog vonden zij de gewapende dienaren van de macht voor zich; de Mobiele Eenheid, traangas, ‘bloemenbakken’¹, stillen en neo-nazi’s in uniform. Dus wat nu?’

De dag van de begrafenis van Alexis Grigoropoulos herinneren agenten demonstranten eraan wie de wapens dragen.

Scholieren en ouders
Deze opstand van jongeren en anderen laat een historische keerpunt zien ten opzichte van de periode die begon met de opstand aan de Polytechnische school in 1973. De volgende punten mogen niet uit het oog worden verloren:
- Voor misschien wel de eerste keer in de Griekse geschiedenis waren er demonstraties in honderden grote en kleine steden in het hele land. Verschillende Griekse consulaten werden bezet, de Griekse ambassade op Cyprus werd aangevallen. De betekenis van wat er zich afspeelt is duidelijk.
- Overal waren de politiebureaus het doelwit van de opstandige jeugd. En overal was de meerderheid van hen scholieren.
- De beweging buiten de grote steden was buitengewoon. Dit ‘andere Griekenland’, een vergeten en onterft Griekenland, met problemen belast, eist nu het woord. En wie voerde het woord? De jeugd, de scholieren zelfs.
- Voor het eerst in de naoorlogse geschiedenis hebben gebeurtenissen als het op grote schaal vernielen van banken en groothandels niet tot isolatie van de opstandige jongeren geleid. De samenleving sloeg haar kinderen met sympathie, begrip, verdraagzaamheid en nieuwsgierigheid gade. Dit zou ons aan het denken moeten zetten.

Een nieuwe generatie verschijnt ten tonele
Deze generatie weet heel goed dat het niet alleen om hun eigen leven en onzekere toekomsten gaat maar dat ook op die van hun ouders een last rust . Ze weten wat het is om schulden te maken om in het levensonderhoud te voorzien, ze kennen de maandelijks terugkerende angst voor afbetalingen, de dreigende werkeloosheid in zo veel families, de langdurige werkeloosheid in andere, de afwezigheid van ouders die in twee of drie banen moeten werken terwijl andere er geen hebben. En nu voelen zij in hun botten de crisis die zelfs dit miserabele evenwicht wil verstoren. Wordt het allemaal alleen maar erger? En hoe erg dan precies?

En terwijl we geplaagd worden door onzekerheid over de toekomst, verdeelt de minister van economie 28 miljard onder de banken, laten de werkgevers ons naar hun pijpen dansen terwijl ze in onze banen snijden en oefent een fascistoïde misdadiger zijn schietvaardigheid op een kind.

Zie hier de redenen van de opstand en de woede. De ‘brutale’  en ongehoorzame jongeren zijn de voorhoede van een nieuw proletariaat dat al twee decennia groeiende is.

Links ja, maar wel links?
Wie kan de gevoelens van deze jongeren vertolken? Wie zal door deze generatie gehoord worden? Welke politieke kracht kan hun taal spreken? Het antwoord is in principe eenvoudig:  zij die zich echt voor hen interesseren, zich om hen bekommeren, hun woede begrijpen, hen niet zal proberen te corrigeren maar aan hun kant zal staan – zonder angst om de stemmen van de brave burgers te verliezen. Degenen die in staat zullen zijn hun woede te organiseren, een stem te geven en hun luidspreker te zijn.
Alleen zij die op de jongeren lijken, zullen dit allemaal kunnen doen. Een links dat als doel heeft de politieke spreekbuis van deze krachten te zijn moet een actief links zijn, opstandig en met sympathie voor de onderkant. Het salonfähig links van de welopgevoede burgers en intellectuelen heeft geen toekomst. Het is juist de crisis die dit soort links zal marginaliseren.
Een links dat probeert de jeugd zijn theorieën en politieke normen te slijten heeft geen toekomst. Deze jongeren hebben de enige uitweg uit het einde van de ideologieën en systematische sociale uitsluiting gekozen: opstand, weerspannigheid. Om op grote schaal politiek bewustzijn te verwerven is het nodig dat zij links aan hun zijde zien en samen met links ervaring opdoen, ze hebben nieuwe ideeën en radicale wegen naar emancipatie nodig.
Wat nodig is, is een antikapitalistisch links, verenigd en strijdbaar, vol ideeën en visies maar ook van de straat.
Tijdens drie kritische dagen heeft SYRIZA een groot succes geboekt; zij was het links van de straat, zij stond aan de kant van de achtergestelden, en niet van de regering. Ze was de ruggengraat van twee massabetogingen in twee dagen, in een atmosfeer van strijd, van tranen en traangas.
De regering Caramanlis wankelt en zal vast en zeker gebruik van het gangbare bedrog; het creëren van ‘eensgezindheid teneinde rust en orde te herstellen’ en links vragen ‘zijn verantwoordelijkheid te nemen’. De sociaal-democraten van PASOK en de vakbondsbureacraten van CGTG en ADEDY hebben hun keuze gemaakt: zij hielden zich afzijdig van de manifestatie op de dag van de algemene staking. Links moet de andere richting kiezen, buiten de consensus van de gevestigde orde blijven en de woede van de arbeiders en de jongeren proberen te combineren.

Weg met de regering van moordenaars!
Scholieren en werknemers – één stem, één vuist!

1 Twee jaar geleden mishandelden een groep politieagenten midden in het centrum van Thessaloniki een student. Ondanks een maandenlang verblijf in het ziekenhuis herstelde hij nooit volledig. De mishandeling werd een schandaal omdat een voorbijganger opnames had gemaakt. De agenten en hun advocaten ontkenden alles en zeiden dat de student zichzelf had verwond toen hij viel en een ‘bloemenbak’ raakte.